Wskaż Lidera Polskiej Chemii













Logo Chemical Online

Formułowanie receptur posadzek samopoziomujących z wykorzystaniem polimerów funk

11.03.2008 14:16:00

W obecnym czasie, kiedy popyt na materiały budowlane w Polsce przekroczył możliwości produkcyjne większości producentów, bardzo istotną rzeczą jest optymalizacja receptur produktów. Głównymi problemami przy formułowaniu receptur posadzek samopoziomujących jest dostępność surowców i stabilna jakość cementu. Ma to wpływ na zmienny czas wiązania, wytrzymałoś, skurcze i rozlewność – podstawowe parametry posadzek. Chcemy zwrócić uwagę na te parametry i trudności jakie należy przezwyciężyć w uzyskaniu poprawnej receptury posadzki samopoziomującej – SLC.

Problemy z rozlewnością, jakie wszyscy napotykają, są związane nie tylko z cementem, ale i rodzajem kruszywa jakie jest stosowane jako wypełniacz w posadzkach. Rozlewność posadzek zwykle powinna wynosić 150 mm (średnica plastra wylanego) przy zastosowaniu metody tzw. francuskiej CSTB/ANFOR. Stosuje się do tego pierścień o wymiarach d 30mm, h 50mm.
Stosując odpowiednie superplastyfikatory można uzyskać bardzo dobre rezultaty. Upłynniając taką mieszaninę narażamy się jednak na sedymentację kruszyw jakie użyliśmy w wylewce a posadzka może mieć mniejszą wytrzymałość na ściskanie jak zakładaliśmy pierwotnie. Aby temu zapobiec niezbędne jest zastosowanie zagęstnika np. eteru celulozy, ale taki, aby nie pogorszyć rozlewności jaką już uzyskaliśmy. Powinien być to eter o lepkości pomiędzy 20 a 300 mPa/s.
Niestabilny cement ma też wpływ na czas wiązania posadzki. W przypadku standardowych posadzek początek czasu wiązania wymagany jest nie wcześniej jak 45 min i nie później jak 3 godz. Aby uzyskać takie wyniki należy stosować cementy glinowe lub wysoko glinowe. Dodatkowo dają one zwiększenie wytrzymałości na ściskanie, ale z racji szybkiego wiązania mogą powodować skurcze i spękania produktu co stanowi największą trudność w optymalizacji receptury. Aby opanować kwestię skurczów a jednocześnie nie spowodować zbytniej ekspansji wylewki, należy dodać odpowiednią ilość gipsu i to α – gipsu.
Czynnikiem kompensującym skurcze jest etryngit (CaO-Al2O3-SO3) powstający w procesie wiązania posadzki, ale należy unikać niekontrolowanej ekspansji– zbyt duża ilość gipsu.
W końcowej fazie formułowania receptury jest konieczne odpienienie całego układu, ponieważ pęcherzyki powietrza zawarte w wylewce zdecydowanie pogarszają jej wytrzymałość na ściskanie. Takie parametry jak: przyczepność do podłoża, wytrzymałość na uderzenia, odporność na ścieranie, elastyczność można polepszyć dzięki polimerom redyspergowalnym. Zastosowanie produktów z grupy FLOWKIT umożliwia optymalizację receptur pod względem parametrów technicznych jak i kosztowych. W zależności od typu Firma Elotex oferuje cztery typy polimerów FLOWKIT, które mogą być stosowane w dowolnych kombinacjach przy opracowywaniu indywidualnych receptur.
Produkty FLOWKIT w zależności od typu zastępują w recepturze polimer, superplastyfikator i odpieniacz – FL 31 i FL51 oraz w przypadku FL 32 i FL 52 również zagęstnik.

Stosowanie w posadzkach dobrej jakości komponentów: kruszyw, polimerów, zagęstników, umożliwia kompensację niestabilnych właściwości cementów i opracowanie receptur posadzek samopoziomujących o wysokiej jakości.
drukuj ten artykuł drukuj ten artykuł  |   poleć artykuł znajomemu poleć artykuł znajomemu
Najświeższe informacje w kanale RSS Najświeższe informacje w kanale RSS (jak używać)